Dagtocht: Verkoeling zoeken in het Hertogenwald (29,4 km)

Het is dezer dagen bijzonder warm. De zoveelste hittegolf, en volgens deskundigen zal het er de komende jaren niet op beteren. Integendeel.

Wandelen in deze omstandigheden is allesbehalve ideaal. Stilzitten is een optie. Maar ik wil mijn hobby toch blijven uitoefenen, ongeacht de temperaturen, mits inachtneming van enkele voorzorgsmaatregelen. Daarom zocht ik naar een wandeling met twee belangrijke criteria: zoveel mogelijk beschutting en water. Geen water om te drinken, wel om de voeten en benen wat afkoeling te gunnen. De meesten denken dan aan de Ardennen, meer bepaald de Ninglinspo, de Hoëgne en aanverwanten. Maar ik wilde een wandeling waar het niet over de koppen lopen is. Ik vond een geweldig alternatief in het Hertogenwald, ten oosten van Eupen. Met bus 722 trok ik vanuit Eupen naar Raeren, het startpunt van deze wandeling.

Het begint met een stukje op de Venntrilogie, dwars door de velden naar Haus Raeren. Hier verlaat ik het pad in zuidoostelijke richting, naar het Raerenerwald. Na zowat 3 km bereik ik de Vennbahn. Die kwam na de Eerste Wereldoorlog, samen met de Oostkantons, in Belgisch bezit. Op sommige plaatsen zorgde dit voor de eigenaardige grens die we nu kennen. Terwijl de Vennbahn op bepaalde plaatsen Belgisch werd, bleef een deel van het land errond Duits, waardoor een strook van 30 tot 80 meter breed en Duitse enclaves ontstonden: Münsterbildchen (1,88 km²), Roetgen (10,0 km²), het piepkleine Rückschlag (0,01 km²), Mützenich (12,1 km²) en Ruitzhof (0,95 km²). In de dorpen Roetgen en Lammersdorf moet je door Belgisch grondgebied om van de ene naar de andere kant van het dorp te gaan. De kaart hieronder toont de enclaves, alsook de Vennbahn die grens vormt tussen België ne Duitsland.

Terug naar ons pad. De grens met Duitsland ligt maar 300 meter verderop. Een bosweg pal op de grens versmalt tot een fijne singletrack in de vallei van de rivier de Inde. Aan de overzijde ligt Duitsland. Her en der geven grensstenen de onzichtbare scheidingslijn aan. Aan de breedte van het pad te zien, komen hier zeer weinig wandelaars langs. Onterecht, maar laat dit gebied ons geheim blijven?

Daarna steek ik de Inde over en moet door wat opener terrein. De bomen staan een eind van de bosweg vandaan en bieden dan ook geen beschutting tegen de zon. Zo moet ik bergop naar Petergensveld. Een singletrackpad loopt achter dit grensdorp door. Na 9 kilometer bereik ik de Weser, in het Nederlands beter bekend als Vesder. U weet wel, de rivier die in juli 2021 verderop in de vallei overstroomde, daarbij huizen en mensen meesleurend. Ik loop door de bijna niet herkenbare droge rivierbedding. Dat deze droog ligt heeft niet te maken met de hitte, maar alles met een omleiding die in de jaren 1960 in gebruik werd genomen om de waterkwaliteit te waarborgen. Want de Weser wordt enkele kilometers verder westwaarts opgenomen in het stuwmeer van Eupen.

Uiteindelijk krijgt de Weser toch wat vorm, al zal vooral vanaf de samenvloeiing met de Eschbach het debiet aanzienlijk toenemen. Nou ja, met deze hitte is het debiet sowieso zeer laag. Ik waan me ergens in Zuid-Frankrijk als ik de lage waterstand van de Eschbach zie. Toen ik in de winter van 2021 een driedaagse bivaktocht door het Hertogenwald deed, was het geruis van de Eschbach oorverdovend. Nu hoor ik blaadjes ritselen en vogeltjes fluiten.

Verderop langs de Eschbach, bij de brug aan de samenvloeiing met de Steinbach zoek ik een plek voor de lunch en waar ik de voeten in het water kan steken. Voeten zijn zoals kinderen: ze moeten tijdens een wandeling ook de nodige aandacht krijgen. Het koude water is dan ook welgekomen.

Net als vijf jaar geleden loop ik na de brug te ver door op het brede pad. Ik heb de afslag van het amper zichtbare singletrack padgemist. De volgende 2,5 km slingert dat pad naast de Eschbach door het struikgewas. Alsof je in de jungle bent. Op een bepaald punt moet je dan de beek oversteken. Aan de rand van het bos volg ik dan de brede brandgang tot aan de afslag die me door het Kutenhardvenn zal brengen. De vier keer die ik eerder door dit veen wandelde, kreeg ik natte voeten. Nu is de ondergrond droog.

Initieel was het mijn bedoeling om in de vallei van de Getzbach de afslag naar Huis Ternell te nemen en van daar naar Eupen te liften (opgelet: op werkdagen rijdt daar geen bus), wetende dat ik fysiek nog steeds niet in topvorm verkeer. Maar ik voel me na 19 kilometer nog goed.

Ik volg de Getzbach verder stroomafwaarts. Eerst is dat nog via een saai breed bospad, maar onder de Getzberg wordt het pad smaller, afwisselender en ook heel mooi. Al blijf je in veel gevallen wel ver van het water, zijn er ook hier mogelijkheden om wat verkoeling in het water te zoeken. Let wel: zwemmen in de poel net voor de toegang van het stuwmeer is gevaarlijk en dus verboden. Pootjebaden kan eerder, in de ondiepe delen van de rivier.

De laatste 7,5 km zijn helaas eentonig. Je hebt weliswaar het mooie uitzicht op de stuwdam, maar daarvoor krijg je wel heel wat asfalt tussen de kiezen. Eens je Eupen nadert is het opnieuw asfalt dat de klok slaat.

Opgelet: door werken aan het perron vertrekt de trein in Eupen aan de noordzijde van het station. De GPX toont een aankomst aan de zuidzijde, vermits dat het initiële plan was en dat spoor na de werken wellicht opnieuw het aankomst- en vertrekspoor wordt.

Gegevens wandeling:

Datum: Maandag 22 juni 2026
Startpunt: Raeren Driesch (bushalte)
Eindpunt: Station Eupen
Pad: Eigen route
Afstand: 29,4 kilometer
Stijgingsmeters: 424m
Dalingsmeters: 427m
Bereikbaarheid: Trein + Trein
GPX: Klik op het GPX-icoon bovenaan de kaart
Verhard – Onverhard: 28,3% – 71,7%

Kaart & Hoogteprofiel:

Foto’s: