Het was alweer even geleden dat ik mijn wandelschoenen nog eens aan de voeten had. Alles had te maken met een medische ingreep en een (té) lange revalidatie achteraf. Bijna vier maanden zonder kilometers in de benen, dat laat zich voelen. Deze eerste wandeling moest een test worden. Zou ik voldoende fit zijn voor een trektocht van een week met mijn zoon Sasha in de Cantal, op de GR400?

De Condroz werd de sparringpartner. In de vierhoek tussen Barvaux, Wéris, Roche-à-Frêne en Bomal vond ik het ideale gebied met een flinke mix van vlak en steile klimmen, tal van vergezichten, natuur en een groot aandeel onverharde paden.

Laten we wel wezen. De eerste 600 meter na het station van Barvaux zijn niet leuk. Automobilisten scheuren er aan een rotvaart over de veel te brede weg die achter de spoorlijn loopt. Maar dan begint de pret. Je bereikt het Domaine de Hottemme. Ooit het landgoed van een rijke zakenman, ging het domein in de jaren 1980 over aan het Waalse Gewest, dat een deel verkocht aan Marc Coucke. Meteen nadat je de Ri à Doret bent overgestoken moet je steil omhoog, zo’n 100m naar boven. Dan kom je op de smalle graat terecht van de berg die het domein in twee snijdt. Op de top aangekomen wandel je westwaarts naar wat ooit een uitzichtspunt geweest moet zijn. Het inmiddels overwoekerde terras doet vermoeden dat de eigenaar hier soms wel kwam genieten. De afdaling moet op goed gevoel gebeuren, want er is niet echt een pad om te volgen, tot je bijna aan het beekje van eerder komt. Je volgt dan een erg smal pad, deels door struikgewas , wandelt door een diepe geul en komt tenslotte aan een poort met trap die toegang geeft tot het beheerde deel van het domein.

Ik wandel door het park naar het kleine jachtpaviljoen dat bovenop een heuvel staat. De muurschilderingen aan de binnenzijde van dat paviljoen zijn de moeite om te bekijken. Let op het plafond: Diana, godin van de jacht, omgeven door een hele resem ganzen, fazanten en jachttoebehoren.

Langs de hoofdingang verlaat ik het domein, volg de weg zo’n 100 meter en sla dan de bosweg richting Morville in. Maar nog voor ik dat dorp bereik draai ik rechtsaf, een smalle veldweg in, dat wat later op een betonnen weg uitkomt die me rechtstreeks naar de Dolmen van Wéris brengt. Deze dolmen is wereldberoemd in België en werd hier naar schatting 5000 jaar geleden neergezet. Hij maakt deel uit van een serie megalieten die verspreid liggen in de regio. Aan de parking kan ik in de schaduw van een boom op een ruime picknickbank mijn lunch opeten.

Na de pauze wandel ik naar Wéris. Ik vermijd de drukke baan door een brede veldweg zuidwaarts te nemen. Aan de volgende kruising wandel ik nog even zuidoostelijk en sla dan een klein pad in dat me midden in Wéris dropt. Het pittoreske dorpje behoort tot de Plus Beaux Villages van Wallonië. Voor een bezoek aan het museum of een drankje op een terrasje heb ik nu geen tijd. De bossen boven Wéris zijn mijn volgende doel, meer bepaald de oude puddingsteengroeve. Puddingsteen werd in het verleden o.a. in hoogovens gebruikt omdat het hittebestendig is. Voor het monument der boswachters in het Zoniënwoud werd puddingsteen uit Wéris gebruikt, net als voor de eerder genoemde dolmen van Wéris.

Ik keer dan op mijn stappen terug en trek dieper het bos in. Welk pad je hier neemt kan je zelf kiezen, maar de bedoeling is uiteindelijk de Col du Rideux te bereiken. Ik hoop eerst afkoeling te vinden aan de Ri des Afrus, maar er staat amper water wegens de grote droogte van de afgelopen weken. Dan maar zonder verkoeling verder. Via een klein pad kom ik uit op de asfaltweg die naar de col leidt. Daar neem ik een pad oostwaarts door het bos. Na zo’n 700 meter kies ik aan de volgende afslag voor de Sentier des Crêtes. Een fijn paadje. Dan moet je heel eveneen asfaltweg bergop volgen tot aan een klein steil pad dat de flanken van de Aisnevallei afdaalt. Dat brengt me naar een nieuwe weg waar ik de Aisne kan oversteken.

Voor me doemt in het gebladerte de rotsmassa van Roche-à-Frêne op. Wie geen zin heeft in extra klimwerk, die kan ineens links afslaan in de richting van het dorp Aisne. Maar ik probeer mijn fysieke conditie te testen en neem de relatief makkelijke beklimming via de haarspelden ten oosten van de rotsen in plaats van me tussen het gesteente een steile weg naar boven te banen. De klim loont, want het is fijn om later tussen de rotsen te kunnen klauteren. Al heb je hier jammer genoeg geen vrij uitzicht door het dichte bladerdak.

Na de steile afdaling, waarvoor ik wandelstokken en goed schoeisel alleen maar kan aanbevelen, steek ik iets verderop de Aisne opnieuw over en kies meteen na de brug een amper herkenbaar, maar leuk pad. Het is even jungle wat de klok slaat. Een gevecht tegen doornstruiken en brandnetels. Ik kom er als overwinnaar uit en bereik tenslotte Aisne. Hier is het de bedoeling om een pad rond het verlaten sportveld te nemen, maar dat blijkt met prikkeldraad afgesloten. Niet dat zoiets me eigenlijk tegenhoudt, zoals later nog zal blijken. Dan maar een kleine 400 meter via de N806, opnieuw de rivier over en dan klimmen, dalen en nog eens klimmen voor een fantastisch uitzicht over de steengroeve van Préalle, inclusief helderblauw water op de bodem van de groeve.

Ik merk dat ik er al drie liter water heb doorgejaagd en dat ik stilaan door mijn voorraad geraak. De hitte maakte me dorstig en het vele klimmen des te meer. Toch moet ik aan rantsoeneren beginnen denken als ik zonder kleerscheuren in Bomal wil geraken. Ver is het niet meer, maar er staan me nog enkele korte pittige klimmetjes te wachten.

Eerst moet ik me na de steengroeve door anderhalve kilometer natuur een weg banen en proberen een soort pad te ontwaren. Dat lukt me enigzins, al kan ik elke geïnteresseerde wandelaar hier aanraden om het traject hier (tussen km 18,5 en 20) op basis van het GPX-traject te wandelen. Na een steile afdaling kom je uit op een veld, omgeven door prikkeldraad, langs de oever van de Aisne. Niet ideaal, maar nadat je de eerste keer het prikkeldraad bent overgestoken zal je dat nog enkele malen moeten herhalen om over een bouwvallige scoutsbrug de rivier opnieuw over te steken. Je komt weer uit op de N806.

Die weg volg je slechts een kleine 100 meter westwaarts, vooraleer je je door het struikgewas moet murwen naar een smal pad in het bosje erachter. Dat gaat snel in stijgende lijn naar de straat erboven. In de volgende bocht moet je alweer een pad zoeken dat bergop leidt, rond de Calvaire d’Ozo. Het brede stenenpad boven op de berg kan nu gevolgd worden in de richting van Juzaine. Op een bepaalde moment kan je aan de linkerzijde naar enkele uitzichtspunten over de vallei van de Aisne. Voor je Juzaine bereikt, neem je een steil pad aan de rechterzijde, tussen bos en veld tot in het dorp. Niet veel verder in het dorpje neem je alweer een klein pad naar het gehucht Inzès Vas.

Hier zijn er verschillende mogelijkheden om de Belvédère te bereiken. Daar kijk je uit over een deel van Bomal en de Aisnevallei. Na de Belvédère keer je even op je stappen terug en neem je het pad naast een huis, steil naar beneden. Zo kom je op een leuk wegeltje boven de Aisne, met enkele trappen, brugjes en een tunnel die in het gesteente werd gehakt om doorgang te verlenen. Voor je het weet sta je aan de voet van de muur van het Kasteel van Bomal. Het station is niet ver meer.

Gegevens wandeling:

Datum: Zaterdag 28 juni 2025
Startpunt: Station Barvaux
Eindpunt: Station Bomal
Pad: Eigen route
Afstand: 24,7 kilometer
Stijgingsmeters: 652m
Dalingsmeters: 686m
Bereikbaarheid: Trein
GPX: Klik hier
Verhard – Onverhard: 23,5% – 76,5%

Kaart & Hoogteprofiel:

Foto’s: